Zgodnie z art. 39 Kodeksu pracy, pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku. Tym szczególnym rodzajem ochrony objęte są obecnie kobiety po ukończeniu 56 roku życia a także mężczyźni po ukończeniu 61 roku życia.

Ochrona ta rozciąga się także na wypowiedzenie takiemu pracownikowi warunków pracy i płacy. Po osiągnięciu określonego wieku nie jest zatem możliwe obniżenie wynagrodzenia.

Co do zasady Kodeks pracy nie przewiduje żadnych wyjątków od tej zasady, dopuszczalne jest jednak wypowiedzenie warunków pracy i płacy pracownikowi objętemu ochroną przedemerytalną w sytuacji gdy wypowiedzenie stało się konieczne ze względu na:

• wprowadzenie nowych zasad wynagradzania dotyczących ogółu pracowników zatrudnionych u danego pracodawcy lub tej ich grupy, do której należy pracownik,
• stwierdzoną orzeczeniem lekarskim utratę zdolności do wykonywania dotychczasowej pracy albo niezawinioną przez pracownika utratę uprawnień koniecznych do jej wykonywania.

Przeczytaj również: Czy można zastosować krótszy okres wypowiedzenia

Pan Jan ma 62 lata i jest zatrudniony na stanowisku kontrolera procesów chemicznych w fabryce produkującej leki. Na podobnym stanowisku zatrudnionych jest ponadto jeszcze 12 pracowników, przy czym jedynie Pan Jan jest objęty ochroną przedemerytalną. Z uwagi na pogarszającą się kondycję firmy, dyrektor zadecydował, że zlikwiduje premię motywacyjną i nagrodę kwartalną dla wszystkich kontrolerów, we wszystkich oddziałach fabryki. Pomimo iż Pan Jan jest w wieku uzasadniającym ochronę przed zmianą warunków wynagradzania, to jednak w związku z tym, że zmiana dotyczy wszystkich kontrolerów, również jego wynagrodzenie ulegnie zmianie.

Polecamy serwis: Kodeks pracy