Wybór roszczenia należy do pracownika. Pracownik powinien wystąpić z odpowiednim pismem do właściwego sądu pracy w terminie 14-u dni od dnia doręczenia zawiadomienia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Sąd pracy może jednak nie uwzględnić roszczenia pracownika o przywrócenie do pracy i w zamian za to zasądzić odszkodowanie. Zrobi tak, jeśli uzna, że przywrócenie do pracy w konkretnych okolicznościach jest niemożliwe lub niecelowe. W takim przypadku sąd pracy orzeka włącznie o odszkodowaniu.

Przeczytaj również: Kiedy upłynie okres wypowiedzenia wysłanego pocztą?

Zasady tej nie stosuje się jednak do pracowników, o których mowa w art. 177 i 39 kodeksu pracy (chodzi o pracownika, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku oraz o pracownicę w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego) oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41[1] kodeksu pracy (ogłoszenie upadłości lub likwidacji pracodawcy). W takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.

W wyroku z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt: I PK 294/07 Sąd Najwyższy stwierdził, że sytuacja konfliktowa pomiędzy zwolnionym niezgodnie z prawem pracownikiem a pracodawcą może oznaczać, że przywrócenie tego pracownika do pracy jest niecelowe. Należy przy tym pamiętać, że ta „konfliktowość” musi występować po stronie pracownika.

Polecamy serwis Kodeks pracy